حداقل آرماتور برشی

حداقل آرماتور : در تمامی اعضای خمشی بتن آرمه ای ، به غیر از موارد مندرج در بند ۲، ۳، ۶،۱۲ ، که در ان ها مقدار Vu  تجاوز کند ، باید آرماتور برشی به کاربرده شود .

استفاده از آرماتور برشی باعث جلوگیری از زیاد شدن ترک های مورب ، و موجب اضافه شدن شکل پذیری و داشتن اخطار قبلی برای گسیختگی های احتمالی می گردد .

در جان یک تیر که با آرماتور ها برشی مسلح نشده است ، تشکیل ناگهانی ترک های مورب می تواند مستقیما به گسیختگی بدون اخطار قبلی بیانجامد .

وجود میلگرد های برشی ، بخصوص در مقاطعی که در آن ها نیروی کششی عمل می نماید و یا احتمال افزوده شدن بار های وارده وجود دارد ، بسیار مفید است .

در موارد زیر ضوابط مربوط به بخش های مربوطه ملاک عمل خواهد بود .

  • الف ) دال ها و پی ها
  • ب) سقف های ساخته شده با سیستم تیرچه های بتنی
  • پ) تیرهایی که به صورت یکپارچه با دال ریخته شده و ارتفاع کل ان ها کمتر از دو و نیم برابر ضخامت دال ، نصف پهنای جان و ۶۰۰ میلیمتر باشد.

در دال ها و شالوده ها ، دال های ساخته شده با سیستم تیرچه های بتنی ، و تیر هایی که ارتفاع آن ها نسبت به ضخامت دال متصل به آن ها زیاد نباشد ، بدلیل امکان باز پخش نیرو از اجزا و قسمت های ضعیف تر به اجزا و قسمت های قوی تر ، نیازی به تامین حداقل میلگرد های برشی نیست .

در مواردی که برای تعیین کفایت عضو در برش و خمش از آزمایش استفاده شود ، ابعاد واقعی عضو و مقاومت واقعی مصالح معلوم است .

در این صورت برای مقایسه بین نیرو های وارده و مقاومت عضو نیازی به استفاده از ضرائب کاهش مقاومت مصالح نبوده و آن ها را می توان برابر با واحد فرض نمود و مقاومت های اسمی عضو ، Mn  و Vn می توانند ملاک مقایسه با نیرو های نهایی وارده قرار گیرند .

بر این اساس ، اطمینان حاصل می شود در صورتی که مقاومت مصالح به دست امده از آزمایش از مقاومت های مشخصه کمتر بوده و یا ابعاد اجزا نسبت به نقشه ها به نحوی دارای خطا باشند که باعث کاهش مقاومت عضو شوند ، حاشیه ایمنی قابل قبول وجود دارد .

این آرماتور ها باید از نوع خاموت بسته باشد ، ضمنا تعبیه حداقل فولاد پیچشی طولی نیز الزامی است .